Drewno obrobione mechanicznie (np. tarcica, forniry, sklejka, płyty stolarskie) lub przetworzone fizyko-chemicznie (np. płyty pilśniowe i wiórowe) stosuje się w produkcji mebli i stolarki budowlanej, teletechnice i energetyce, na opakowania drewniane, w przemyśle zapałczanym, szkutnic-twie do wyrobu sprzętu muzycznego i sportowego, galanterii drzewnej i inne. Bardzo duże jest również zastosowanie drewna przerabianego chemicznie, którego najwięcej zużywa przemysł celulozowo-papierniczy. Podstawowym produktem chemicznego przerobu sklejki jest celuloza będąca z kolei surowcem wyjściowym do produkcji papieru, jedwabiu sztucznego, fibry, materiałów wybuchowych itp. Z drewna przerobionego w procesie hydrolizy, czyli scukrzania drewna, uzyskuje się cukry proste, z których w dalszym przerobie otrzymujemy alkohol etylowy oraz białko jadalne i pastewne. Przemysł pirolizy drewna, czyli destylacji rozkładowej, dostarcza: kwasu octowego, alkoholu metylowego, olejów drzewnych, węgla i smoły drzewnej, które stanowią surowce wyjściowe do dalszego przerobu. Przemysł ekstrakcji drewna produkuje z karpiny sosnowej terpentynę i kalafonię do wyrobu mydeł, lakierów itp., a z drewna dębowego oraz kory świerkowej i dębowej — garbniki do garbowania skór i wyrobu artykułów farmaceutycznych. Większość pozyskiwanego surowca drzewnego w kraju przeznacza się do obróbki mechanicznej, przeważnie jako drewno tartaczne. W wyniku przetarcia kłód i pozyskania tarcicy powstają odpady, tj. trociny, zmniejszające wydajność materiałową surowca (65h-70%).