Stoły występowały w nieskończonej różnorodności i niezliczonej ilości wariantów. Jak się zdaje, pierwszeństwo dawano stołom okrągłym . Konstrukcje podpierające stołów są bardzo różne. Często stabilność zapewniała wielokątna fornirowana podpora centralna na szerokiej płycie cokołowej. Równocześnie używano też stołów z 3 i 4 nogami o konstrukcji krawędziowej. Ilość typów użytkowych wzrastała również. Oprócz stołów do jedzenia, istniały stoły do czytania, palenia, pracy, gier i na kwiaty. Blaty, krawędzie i nogi przeważnie gładkie, nogi zwężają się ku dołowi, są proste, wyglądają jak słupy. Używa się już stołów rozsuwanych i wielu drobnych meble kuchenne stołopodobnych, jak: pojemniki na teczki, parawany, kosze i pojemniki na papiery, spluwaczki, itd. W bardzo uproszczonej formie spotyka się jeszcze lustra ścienne ze stołem u podnóża, skromnych krewnych dawnej konsoli. Wśród meble dla dzieci siedzenia spotykamy — obok już wspomnianych wariantów sofy — krzesła i fotele w najróżniejszych doskonałych, wygodnych, eleganckich lub drobnomieszczańsko przytulnych wariantach. Krzesła są lekkie, nogi i poręcze łagodnie wygięte. Te ostatnie zaopatrzone są przeważnie w kratownicę. Siedzenia są wyściełane lub pokryte plecionką wiklinową. Zwraca się uwagę na to, aby meble do siedzenia odpowiadały kształtom ciała, aby umożliwiały wygodne siedzenie. Dla zwiększenia jeszcze tej wygody ’starano się o zmiękczenie tapicerki. Fotele skórzane i fotele występują w nowych formach, które jeszcze i dziś trzeba uznać za wzorcowe. Sypialnie Do urządzenia pokoju służą jeszcze witryny i półki na naczynia, etażerki, meble narożne, trema i charakterystyczny mebel owych czasów, starszy brat fortepianu, szpi-net. Na bardzo lubiane kwiaty pokojowe posiadano kwietniki, kosze i wazy. Przy przedmiotach codziennego użytku mieszczanin przykładał mniejszą wagę do wyglądu niż do trwałości i solidnego wykonania, do wygody i użyteczności. W innych gałęziach rzemiosła artystycznego następował podobnie znaczny proces uproszczenia, który jednak często oznaczał zubożenie. Godna szacunku jest skromność i solidność, którą wyczuwa się w purytańskich, spokojnych formach i doskonałej, dojrzałej robocie rzemieślniczej. W tym leży zapewne przyczna zainteresowania dzisiejszej generacji meblami bieder-meierowskimi, tymi samymi, które przez tyle czasu były niedoceniane i wyszydzane imieniem „poczciwego Meiera”.