Aby móc przeprowadzić skuteczną detekcję kwasów nukleinowych przy użyciu elektrycznych biochipów należy najpierw wybrać odpowiednią metodę i miejsce przytwierdzenia
sondy. Sonda może być przytwierdzona na biochipie lub poza nim. Umieszczenie sondy poza biochipem stosuje się tylko w przypadku, gdy reakcja detekcji odbywa się poza chipem, a
na chipie analizuje się tylko produkt tej reakcji. Przykładem takiego podejścia są prace prowadzone przez GABIG- -CIMIŃSKĄ i współaut. (2004a, b, c). W tym
przypadku sondy przytwierdzone były do perełek paramagnetycznych. Jednak użycie biochipów wielopozycyjnych wymusza przytwierdzenie odpowiednich sond w obrębie
odpowiednich miejsc pomiarowych (ŁOŚ i współaut. 2005).
Metody przytwierdzenia sond oligonukleotydowych do powierzchni biochipu są uzależnione głównie od rodzaju powierzchni.
Najprostszą metodą jest adsorbcja DNA na powierzchni biochipu. Adsorbcja na powierzchni jest jednak często nietrwała, a na
niektórych powierzchniach przebiega z bardzo niską wydajnością. Można tę wydajność zwiększyć wykorzystując fakt, że cząsteczki
DNA migrują w stronę anody. Odpowiednio przykładając napięcie do elektrod biochipu można uzyskać stosunkowo wysokie stężenia
cząsteczek sondy w pobliżu anody, co sprzyja ich adsorbcji na powierzchni. Inną metodą jest wysuszenie roztworu sondy na chipie.
Możliwe jest ponadto umieszczenie sond na powierzchni biochipu przez ich domieszanie do pasty, z której następnie formuje się elektrody grafitowe. Wtedy sondy, które przed domieszaniem do materiału, z którego zostaną uformowane elektrody, przyłączane są do
perełek zbudowanych z krzemionki i tlenku tytanu.